Aan de rand van Zeeland ligt het Verdronken Land van Saeftinghe. Tegenwoordig is het een uitgestrekt slikkengebied waar de getijden vrij spel hebben. Maar dat was niet altijd zo.
Ooit lag hier een bewoond gebied met dorpen, akkers en dijken. In de late middeleeuwen was Saeftinghe onderdeel van een landschap dat voortdurend moest worden beschermd tegen het water van de Schelde. Dat lukte niet altijd. Door stormvloeden en dijkdoorbraken verdween stap voor stap steeds meer land.
In de 16e eeuw ging het snel. Delen van het gebied werden definitief prijsgegeven aan het water. Wat overbleef veranderde in het getijdengebied dat we nu kennen.
De volkslegende: De vloek van Saefthinge
Naast die geschiedenis bestaat er ook een volksverhaal over het verdwijnen van Saeftinghe. Volgens dat verhaal waren de inwoners van het gebied trots en hoogmoedig. Die hoogmoed wordt in oude volksverhalen vaak gezien als een zonde die gevolgen heeft.
Op een dag zou een visser een zeemeermin hebben gevangen. De zeemeermin vroeg om vrijgelaten te worden, wat uiteindelijk gebeurde. Niet lang daarna verscheen de zeemeerman.
In het verhaal waarschuwt de zeemeerman de visser en het gebied. Saeftinghe zou vergaan. Het water zou terugkomen. Alleen de torens zouden blijven staan.
Bij bepaalde weersomstandigheden zou je nog kerkklokken kunnen horen uit het verdronken land. Niet van een zichtbare kerk, maar alsof het geluid uit de bodem of het water zelf komt. Die uitspraak past in een bredere traditie van Europese volksverhalen waarin verdronken plaatsen altijd iets overeind laten, meestal kerktorens of ruïnes die nog boven het water uitsteken.
Historisch gezien is er natuurlijk geen bewijs voor zo’n vloek. Het verdwijnen van Saeftinghe is goed te verklaren door overstromingen en veranderende waterstromen in de Schelde.
Witte gedaanten in de mist
Ook worden er verhalen verteld over witte verschijningen in het gebied. Mensen die in de mist iets zien bewegen over het slik of langs de kreken. Dit zouden de mensen zijn die zijn verdronken in dit gebied.
