Het gaat meestal niet letterlijk om magie

Dat is misschien het belangrijkste verschil met hoe mensen er vroeger naar keken.

De meeste mensen die nu geïnteresseerd zijn in mystiek denken niet dat ze vuurballen kunnen oproepen, dat tarot de toekomst exact voorspelt, of dat er letterlijk feeën in het bos wonen.

Wat mensen vaak zoeken is iets anders: sfeer, symboliek, betekenis, rust, een gevoel van verbondenheid. Ik wel tenminste. Iets wat moeilijk uit te leggen is, maar wat veel moderne dingen niet geven.

De wereld voelt voor veel mensen te functioneel

Bijna alles moet tegenwoordig nuttig zijn. Productief. Meetbaar. Snel. Zelfs ontspanning wordt geoptimaliseerd.

Mystieke tradities voelen juist totaal anders. Daar draait het niet om efficiëntie. Daar draait het om: ritme, seizoenen, symbolen, stilte, aandacht.

Dat is waarschijnlijk waarom zoveel mensen zich aangetrokken voelen tot oude pagan tradities. Niet omdat die “beter” zijn, maar omdat ze een compleet ander gevoel oproepen dan het moderne leven.

Oude rituelen voelen menselijk

Denk aan: dansen rond een vuur, kaarsen aansteken, kruiden verbranden, samen buiten zijn tijdens een volle maan, een zonnewende vieren. Van buitenaf kan dat zweverig lijken. Maar rituelen zijn iets heel normaals voor mensen. We doen het eigenlijk constant (denk aan verjaardagen, begrafenissen, bruiloften, aftellen op oudjaarsavond). Rituelen geven structuur aan emoties. Ze maken een moment groter dan alleen een gewone dag.

Dat deden oude pagan rituelen ook. Alleen waren die direct verbonden aan dingen als natuur, oogst, dood, winter, vruchtbaarheid en verandering.

Waarom vooral hekserij zo populair is geworden

De moderne fascinatie voor hekserij heeft ook veel met identiteit te maken. De figuur van “de heks” is veranderd. Vroeger stond ze symbool voor angst. Nu staat ze juist vaak voor onafhankelijkheid, intuïtie, vrouwelijke kracht en leven buiten vasten regels. Je ziet het terug in mode, kunst, muziek en social media. Voor veel mensen is hekserij tegenwoordig minder een religie en meer een sfeer of manier van kijken naar de wereld. Ik zie geen oude vrouw met een kromme neus en een wrat voor me.

Keltische en pagan symboliek voelt oud op een goede manier

Er zit iets tijdloos in stenen cirkels, bossen in mist, raven, maanlicht, vuur in de nacht en oude symbolen. Dat soort beelden voelen anders dan moderne symbolen. Minder strak. Minder digitaal. Meer verbonden met natuur en geschiedenis. Misschien projecteren mensen daar ook van alles op. Maar dat maakt het niet minder krachtig. Ik voel me enorm aangetrokken tot deze rituelen. Het is niet zo dat ik in een Keltische omgeving ben opgegroeid en precies weet wat ik ermee wil bereiken. Ik haal er wel mijn inspiratie uit om te zorgen dat ik zelf rituelen kan creëren die passen bij wat ik voel.

Het mystieke geeft ruimte voor verbeelding

Niet alles hoeft letterlijk waar te zijn om betekenis te hebben. Dat geldt ook voor mythes. Een verhaal over een godin van de maan hoeft niet feitelijk waar te zijn om iets los te maken. Net zoals muziek emoties kan oproepen zonder dat het “echt” gebeurt. Mystiek werkt vaak precies in die ruimte: tussen realiteit en verbeelding. En eerlijk gezegd missen veel mensen die ruimte. Als je een logisch persoon bent, zoals ik, onderdruk je de drang naar het mystieke ook vaak. Probeer het eens los te laten. Kijk eens of je er je rust in kan vinden. Er is een reden waarom je het interessant vindt.

Misschien zoeken mensen gewoon verwondering

Hoe moderner alles wordt, hoe aantrekkelijker oude symboliek soms voelt. Niet omdat mensen terug willen naar vroeger. Waarschijnlijk juist niet, echt niet alles was toen beter. Maar wel omdat vuur echter voelt dan een scherm. Een bos roept meer op dan een saai kantoor. Een ritueel gaat om gevoel en niet iets tastbaars. Er is ruimte voor schoonheid, mysterie, natuur en het idee dat niet alles hoeft worden uitgelegd. Zou dat het zijn? Een stukje afleiding van het saaie leven? Ik denk het niet. Deels wel. Maar er is vast een magischere reden waarom ik juist dit als afleiding kies. Waarom voel ik me toch verbonden met het mystieke?